Een jaar na mijn coming-out: dit zijn mijn ervaringen

Vandaag, vrijdag 10 juni 2016, is het precies een jaar geleden dat ik voor het eerst uit de kast kwam. Die dag was een bijzondere dag voor mij. Ik zette mijn masker af, en kwam uit voor wie ik echt ben. Nu, een jaar later, heb ik al een en ander meegemaakt. Ik vertel hier mijn ervaringen over het afgelopen jaar.

Ik weet het nog precies, hoe het een jaar geleden gebeurde. Het was woensdagavond 10 juni 2015 en ik kwam thuis van de waterpolotraining in het buitenbad in Rheden. Al de hele dag zat ik niet helemaal lekker in m’n vel. De relatie met een meisje was net over en voor mijn gevoel klopte er gewoon iets niet. En de vermoedens en twijfels die ik al langer had, die werden voor mij eigenlijk bevestigd. Iets die dag triggerde mij om een grote stap te zetten in mijn leven, al weet ik niet meer precies wat. Maar ik was dus thuis, en zonder er verder mee bezig te zijn ging ik naar bed. Slapen wilde niet echt lukken, ik lag heel erg te piekeren. Dat was het moment dat ik ging zorgen voor verandering.

De eerste keer
Ik pakte mijn telefoon, en (ik denk rond 23:00 uur) appte ik mijn beste vriend, Mart. Ik vroeg hem out of the blue: “Kan ik je iets in vertrouwen vertellen?”, waarna hij aangaf dat ik dat uiteraard kon. Ik typte mijn bericht en na drie keer denken en even slikken toch op verzenden gedrukt. “Ik ben homo…” Ik koos er voor om het als eerste aan Mart te vertellen. De band die ik met hem heb (hij leest dit nu ook voor het eerst) is voor mij niet te beschrijven, het betekent heel veel voor me, dus vandaar de keus om het eerst aan hem te vertellen. Hij reageerde er erg goed op en bood direct steun waar nodig, maar vooral had hij veel respect.

Later die avond waren er nog een paar mensen die ik het heb verteld, maar ik had het nog niet echt openbaar gemaakt. Toch wilde ik het verder gaan bekendmaken. Ik nam mezelf voor om het de volgende dag aan mijn klas te vertellen. Dus ik kwam die donderdag op school met het voornemen het te gaan vertellen. We stonden voor het lokaal te wachten en mijn hart klopte in mijn keel. “Je kunt nog terugkrabbelen”, dacht ik bij mezelf. “Zal ik het niet toch nog even uitstellen?” Mevrouw Boevink, mijn docente Nederlands destijds deed de deur open en liet ons binnen. Ik zocht een plek, zette mijn tas neer en liep naar haar toe. “Mevrouw, mag ik zo even vijf minuutjes om iets aan de klas te vertellen?” Zonder verder te vragen antwoordde ze met “Ja natuurlijk!” Nu moest het dus ook wel echt gaan gebeuren.

Janken van geluk
Iedereen ging zitten en mevrouw Boevink deed de deur dicht. “Goedemorgen allemaal, voor we beginnen wil Jochem even iets vertellen.” De klas keek me vragend aan terwijl ik naar voren liep. Hartslag: 220 slagen per minuut, op z’n minst. Ik ging staan en begon: “Nou, ik wil jullie dus iets vertellen, ik heb er lang mee gezeten, maar ik wil dat jullie het toch weten…” Het viel even stil… “Ik ben homo”. Wow, wat luchtte dat op zeg! Zonder ook maar enige reactie af te wachten, gaf het meteen al een enorme opluchting. De klas was stil en mevrouw Boevink viel in, terwijl mijn klasgenoten me met grote ogen aankeken. “Wow, dat is nogal wat, Jochem verdient in ieder geval een héél groot applaus!” De klas begon luid te applaudisseren en ik kon wel janken van geluk. Meteen dacht ik bij mezelf: “Waar was ik nou eigenlijk zo bang voor?” Er kwamen een aantal vragen en positieve reacties, ik voelde me weer gewoon Jochem.

Zo gingen er enkele dagen voorbij. Het nieuws ging snel door school rond, maar wel op een positieve manier. Al mijn docenten en medeleerlingen wisten er al snel van, en ik kreeg ook nog wel eens random positieve reacties van andere leerlingen op school. Ook leerlingen die ik persoonlijk niet eens ken. Wat voelde dit goed!

Toen mijn directe omgeving grotendeels op de hoogte was, begon ik door te krijgen dat het ten eerste allemaal reuze meevalt, maar ten tweede een rotklus is om het iedereen persoonlijk te vertellen. Je krijgt héél veel dezelfde vragen (althans, ik kreeg die). Dus besloot ik het anders aan te pakken. Namelijk met een bericht op mijn blog, in de zomer van 2015. Dit bericht is ruim 70.000 keer gelezen door ongeveer 65.000 unieke bezoekers, en mijn aantal volgers op Twitter steeg explosief, richting de 50.000 volgers. Nooit verwacht zoveel exposure te krijgen naar aanleiding van een coming-out.

Het leven gaat door
Nu iedereen op de hoogte was, ging het leven gewoon verder. Op school ging het prima, thuis idem dito en vrienden bleven even goede vrienden. Sommigen zelfs beter. Maar, als je eenmaal uit de kast bent, gaan sommige dingen in je leven toch wel iets anders dan eerst. Zowel op een positieve als negatieve manier.

Positief in de zin dat je gewoon weer jezelf kunt zijn. Je hoeft je niet te verschuilen achter een masker. En als ik een mening geef over (mijns inziens) een knappe jongen, kijken mensen ook niet meer vreemd op. Dat is heel erg fijn. Het is dan ook mijn eerste boodschap aan jonge in-dubio’s, het maakt het leven op een heleboel manieren echt veel makkelijker. Daarnaast zit je ook gewoon veel lekkerder in je vel, juist doordat je jezelf kan zijn. Een fijne omgeving draagt daar ook heel erg aan bij.

In negatieve zin dat er nog steeds homofoben rondlopen op deze wereld. Zelfs in Nederland. Je weet wel, het land dat als eerste het homohuwelijk introduceerde. Daar zal je negatieve reacties van ontvangen. Is mij ook gebeurd. Maar daar moet je boven staan heb ik ontdekt. Als je jezelf laat kleineren door een stel debielen met oogkleppen op wordt het leven er echt niet beter of makkelijker op. Wees jezelf, je bent goed zoals je bent.

Verder moet ik zeggen dat het hele ‘proces’ van de coming-out over het algemeen reuze meeviel. Als ik er nu een jaar later op terugkijk, snap ik niet waar ik nou eigenlijk zo bang voor was. Sinds mijn boodschap de wereld in is gebracht, is het leven er alleen maar leuker op geworden. Ik ben weer gelukkig en ik kan je zeggen dat ik me een tijdje niet zo gelukkig heb gevoeld, vooral in de ‘twijfelperiode’ was het leven soms wel echt een hel voor me. Je wilt wel eerlijk zijn, maar weet het zelf gewoon niet zo goed.

Iedereen die op welke manier dan ook mij een positieve boost heeft gegeven, ontzettend bedankt daarvoor! Ik waardeer het enorm. Nu ik toch bezig ben wil ik ook even meteen een speciaal iemand in het zonnetje zetten. Iemand die eerder in dit verhaal beschreven werd.

Mart, de vrienschap die wij samen hebben is me meer dan goud waard! Als mensen me vragen naar onze vriendschap, kan ik die simpelweg niet beschrijven. En ook al scheiden onze wegen nu (jij gaat naar het HBO, ik naar het MBO) en zien we elkaar niet meer dagelijks, onze vriendschap is er een voor het leven!

Vriendschap Jochem en Mart

Beste lezers, wat heb ik veel steun gehad van Mart in een moeilijke periode! Daar ben ik hem zo ontzettend dankbaar voor. Hoe sentimenteel het nu ook klinkt, de tranen prikken me achter de ogen op het moment dat ik dit schrijf. Wat ben ik blij met zo’n goede vriend!

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn verhaal te lezen. Hopelijk vond je het leuk en nog belangrijker, hopelijk biedt dit verhaal hulp aan mensen die in dezelfde situatie zitten als waar ik ruim een jaar geleden in zat.

Dankjewel!

Jochem Pluim

Hoi! Welkom op mijn blog! Ik ben Jochem, en op deze site plaats ik veel diverse artikelen. Soms met een scherpe mening, soms slechts om iets met jullie te delen. Hoe dan ook, het is altijd door mij geschreven! Ik wens je veel leesplezier!

Misschien ook interessant voor jou...

2 Reacties

  1. Bouke schreef:

    Mooi en herkenbaar verhaal! Het moment dat je het vertelt is zo’n opluchting!
    Wat ik nu nog steeds vervelend vind is het elke keer weer opnieuw uit de kast te moeten komen in een nieuwe omgeving. Bij nieuwe collega’s, nieuwe bedrijven, nieuwe vrienden… Dat kloppend hart blijf je houden!

    Ik heb er in Arnhem bewust voor gekozen om in mijn leefomgeving als Hetero door te gaan, omdat ik alle ellende van mn vorige woonplaats niet nog een keer wil meemaken. Dat blijft super lastig. Extra selecties op Facebook wie iets wel en niet lezen kan, iets wat selectiever mensen uitnodigen hier thuis (met de relnichterige types spreek ik liever in de stad af dan thuis).

    Zelfs afgelopen week sta ik met een compleet nieuw team op een locatie. Iedereen geile praat over de vele dames in korte rokjes en ik heb zoiets van… oke, ga ik het ze vertellen… wat is daar een geschikt moment voor.. of laat ik het zo?

    Conclusie: we zullen ons leven lang elke keer weer uit de kast moeten blijven komen.

  1. 19 augustus 2016

    […] die mijn blog van 10 juni heeft gelezen, weet dat het bij mij ook berustte op gevoel. Je gaat wat om met mensen, zowel […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *